Równość płci jest jednym z priorytetów polityki społecznej Unii Europejskiej. Wysiłki w tym kierunku w ciągu ostatnich lat doprowadziły do poprawy sytuacji, szczególnie w kwestii zatrudnienia kobiet, choć ogólny postęp jest zbyt wolny i daleko jeszcze do osiągnięcia pełnej równość płci w krajach UE. W ciągu ostatnich lat więcej kobiet weszło na rynek pracy, często jednak wykonują prace gorzej płatne i pracują na niższych stanowiskach.

"Report on equality between women and men 2009" został wydany przez Komisję Europejską w czasach ekonomicznego spowolnienia, spowodowanego światowym kryzysem finansowym. W odpowiedzi na kryzys ekonomiczny, Unia Europejska chce tym bardziej inwestować w kapitał ludzki i społeczną infrastrukturę. Równość płci nie jest celem samym w sobie, ale warunkiem osiągnięcia większego wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i społecznej spójności.

Zatrudnienie kobiet w krajach UE wzrosło z 51,1% w 1997 r. do 58,3% w 2007 (i zbliża się do celu zapisanego w Strategii Lizbońskiej do 2010 r. - 60%). Występują jednak ogromne różnice między poszczególnymi państwami członkowskimi (od 36,9% do 73,2%). Poza tym, poziom zatrudnienia kobiet jest niższy o ponad 12% wśród kobiet, które muszą się opiekować dziećmi. Różnica między poziomem zatrudnienia kobiet i mężczyzn była w 2007 r. na poziomie 14% (spadek o 3% w stosunku do 2000 r.) jednak jest prawie dwa razy wyższa, gdy weźmie się pod uwagę kobiety opiekujące się dziećmi do 12 roku życia. Te dane pokazują jak nierówno są dzielone obowiązki opieki pomiędzy kobietami a mężczyznami a także, że państwa nie zapewniają rozwiązań, które pozwalałyby kobietom godzić pracę i życie zawodowe.

Nierówne dzielenie obowiązków domowych jest powodem, dla którego tak wiele kobiet pracuje na pół etatu (cztery razy więcej niż mężczyzn). Warto pamiętać, że najwyższy przyrost naturalny w UE mają te państwa, w których jest najwyższy poziom zatrudnienia kobiet i najlepiej funkcjonuje sieć instytucji ułatwiających utrzymanie równowagi praca-dom.

Choć kobiet jest coraz więcej na wyższych uczelniach (58,9% dyplomów), to jednak jest ich niewiele na kierunkach inżynierskich (18% absolwentek ) i komputerowych (20%); dominują w biznesie, administracji i prawie (60%). Widoczne jest zjawisko zawodowej i branżowej segregacji i ta tendencja nie zmienia się od kilku lat. Kobiety pracują najczęściej w sfeminizowanych sektorach i zawodach, które są jednocześnie gorzej opłacane. To powoduje różnice w poziomie płac pomiędzy mężczyznami i kobietami. Specyfika pracy kobiet (przerwy na opiekę nad dziećmi, pół etatu, kontrakty czasowe) powoduje, że są one bardziej narażone na zwolnienie w czasach kryzysu. 

Kobiet jest mało na najwyższych stanowiskach w polityce i biznesie w krajach UE (kobiety stanowią zaledwie 3% dyrektorów rad nadzorczych i 10% członków rad nadzorczych). Powoli zwiększa się liczba kobiet w parlamentach w krajach europejskich (z 16% w 1997 do 24% w 2008), choć występują tu spore różnice pomiędzy krajami.

Raport Komisji Europejskiej omawia też inicjatywy legislacyjne Unii Europejskiej na rzecz równości (m.in. przeciwdziałające pokutującym stereotypom, dotyczące godzenia życia zawodowego i rodzinnego, promowania kobiet na wysokich stanowiskach w biznesie i polityce) oraz wyzwania, jakie stoją przed Wspólnotą.