Komentarz

równość płci

 

DEFINICJA

1) GENDER MAINSTREAMING - włączanie problematyki płci do głównego nurtu polityki. Więcej

 

 

WAŻNE WSKAŹNIKI/PODSTAWOWE DANE

1) GLOBAL GENDER GAP INDEX - publikowany przez Światowe Forum Ekonomiczne określa rozmiary różnic między kobietami a mężczyznami w czterech dziedzinach: ekonomii, osiągnięciach w edukacji, władzy politycznej i zdrowiu. Więcej

 

2) GENDER EQUITY INDEX 2009 - opublikowany przez sieć organizacji pozarządowych Social Watch pokazuje, że najbardziej widoczne nierówności pomiędzy mężczyznami a kobietami występują w udziale kobiet we władzach i gremiach podejmujących ważne decyzje. Mimo, że w ostatnim 15-leciu nastąpił obiecujący postęp jeśli chodzi o dostęp kobiet do władzy, w żadnym kraju na świecie kobiety nie mają równych z mężczyznami możliwości, by uczestniczyć w podejmowaniu ważnych społecznie i politycznie decyzji. Więcej

 

 

III SEKTOR A RÓWNOŚC PŁCI

1)

RÓWNOŚĆ PŁCI W ORGANIZACJACH SPOŁECZEŃSTWA OBYWATELSKIEGO 

Według badań Stowarzyszenia Klon/Jawor 26,6% członków stowarzyszeń stanowią kobiety. To, jaki procent członków stanowią kobiety w dużej mierze zależy od obszaru działalności organizacji. Kobiety stanowią 33% członków zarządów organizacji. Więcej

 

2)

DZIAŁANIA ORGANIZACJI POZARZĄDOWYCH PROMUJĄCE RÓWNOŚĆ PŁCI

Na podstawie bazy danych Stowarzyszenia Klon/Jawor liczbę organizacji kobiecych w Polsce można szacować na ok. 650-700. Więcej

 

 

RAPORTY

 

1) RAPORT ORGANIZACJI WEDO

W 2008 r. w narodowych parlamentach na świecie było średnio 18,2% kobiet – stwierdza raport organizacji WEDO (Women’s Environment and Development Organisation, www.wedo.org) „Women and Campaign – the High Price of Politics” („Kobiety i kampania – wysoka cena polityki”). Więcej

 

2) RAPORT UE 2009

Zatrudnienie kobiet w krajach UE w ostatnich latach wzrosło, jednak dane pokazują również, że obowiązki związane z opieką nad dziećmi są wciąż dzielone nierówno pomiędzy kobiety i mężczyzn, a także, że państwa UE nie zapewniają rozwiązań, które pozwalałyby kobietom godzić pracę i życie zawodowe. Od lata utrzymuje się zjawisko zawodowej i branżowej segregacji. Raport Unii Europejskiej dotyczący równości między kobietami a mężczyznami z 2009 r. Więcej

 

2a)

SPRAWOZDANIE KOMISJI EUROPEJSKIEJ 2010

Mimo wielu pozytywnych zmian w tej dziedzinie, nadal utrzymują się nierówności płci, głównie na niekorzyść kobiet – przypomina publikacja Komisji Europejskiej z grudnia 2009 r. pt. "Równość kobiet i mężczyzn – rok 2010". Równość płci ma znaczenie dla trwałego wzrostu gospodarczego, zatrudnienia, konkurencyjności i spójności społecznej. Dlatego według Komisji Europejskiej politykę na rzecz równości płci należy postrzegać jako długoterminową inwestycję, a nie jako krótkoterminowy koszt. Więcej

 

3) RAPORT ORGANIZACJI OXFAM

Raport organizacji Oxfam GB “Learning for Action on Women’s leadership and Participation”dotyczy uczestnictwa kobiet w gremiach decyzyjnych na szczeblach lokalnych i narodowychw kilku krajach. Więcej

 

4) 2009 WORLD SURVEY ON THE ROLE OF THE WOMEN IN DEVELOPMENT

Najważniejsza publikacja Division for the Advancement of Women przy Organizacji Narodów Zjednoczonych. Badania dotyczące roli kobiet w rozwoju są publikowane co 5 lat, wydanie z 2009 r. poświęcone jest kwestiom ekonomicznym: kontroli kobiet nad środkami finansowymi i ich dostępem do środków finansowych, także mikrofinansowania. Więcej

 

5) RAPORT INSTYTUTU SPRAW PUBLICZNYCH O PARYTETACH I SYSTEMACH KWOTOWYCH

W opracowaniu Instytutu Spraw Publicznych dotyczącym parytetów płci w polityce, Małgorzata Fuszara przekonuje, że niedoreprezentowanie kobiet w polskich gremiach decyzyjnych (w Sejmie kobiety stanowią 20%, w Senacie jedynie 8%) jest efektem decyzji politycznych elit, a nie wyborców. Więcej

 

 

LINKI

1) www.rownosc.ngo.pl

Serwis poświęcony kwestii równości w dostępie do praw i wolności obywatelskich bez względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, niepełnosprawność, religię, przekonania i orientację seksualną. Artykuły, dokumenty, opisy ciekawych inicjatyw.

 

2) www.feminoteka.pl

Feministyczny serwis informacyjny i księgarnia

 

3) www.neww.org.pl

Strona internetowa Stowarzyszenia Współpracy Kobiet Network of East-West Women;organizacja wspiera ruchy obywatelskie i niezależne organizacje kobiece oraz pomaga kobietom w oddziaływaniu na politykę.
  

4) www.oska.org.pl

Ośrodek Informacji Środowisk Kobiecych OŚKa. Strona internetowa fundacji wspierającej organizacje i inicjatywy kobiece, promującej uczestnictwo kobiet w życiu publicznym i społecznym oraz służącej informacjami dotyczącymi sytuacji kobiet i feminizmu w Polsce i na świecie.
 

5) www.efka.org.pl

Fundacja Kobieca

 

6) www.federa.org.pl

Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny

 

7) www.kobieta.gov.pl

Strona Departamentu ds. Kobiet, Rodziny i Przeciwdziałania Dyskryminacji w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

 

8) www.monitoring.rownystatus.gov.pl

Strona Monitoringu Równości Płci w Polsce. System stworzony w Departamencie ds. Kobiet, Rodziny i Przeciwdziałania Dyskryminacji w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, opracowany przez zespół statystyków, socjologów, ekonomistów oraz psychologów – pracowników Szkoły Głównej Handlowej i Uniwersytetu Warszawskiego.
 

 

9) 

http://europa.eu/legislation_summaries/employment_and_social_policy/equality_between_men_and_women/index_en.htm
 

Unijne prawodawstwo dotyczące kwestii równości płci (najważniejsze dokumenty, raporty, instytucje; różne wymiary kwestii równości: kwestie ekonomiczne, związane z zatrudnieniem; zabezpieczenia socjalne (związane z urodzeniem i wychowaniem dzieci); walka z przemocą, wykorzystywaniem seksualnym i handlem ludźmi. 

 

 

definicja

 

1)

Gender Mainstreaming – włączanie problematyki płci do głównego nurtu polityki. Jest realizowane poprzez analizę w jaki sposób decyzje podejmowane na gruncie społecznym, ekonomicznym, politycznym wpływają na zaspokajanie potrzeb zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

Założenie leżące u podstaw Gender Mainstreaming jest takie, że kobiety i mężczyźni różnią się nie tylko pod względami biologicznymi, ale ze względu na uwarunkowania kulturowe – np. spełniane role społeczne. Różnice te pociągają za sobą odmienne potrzeby, które powinny być uwzględniane w projektowaniu i wdrażaniu projektów polityki społecznej. Tematyka płci powinna być świadomie, systematycznie włączana na wszystkich etapach tych projektów, tj. podczas ich planowania, realizacji i ewaluacji.
Dobrym przykładem zastosowania Gender Mainstraming jest projektowanie przestrzeni zielonych w Berlinie w 2004 r. Na podstawie badań ustalono, że dla mężczyzn istotne są boiska w parkach (swobodnie mogą grać tam w piłkę i uprawiać inne sporty), a dla kobiet ważne było, aby w parku były atrakcyjne place zabaw w bezpiecznym otoczeniu (częściej niż mężczyźni spędzają w parkach czas z dziećmi) oraz dogodny dojazd komunikacją miejską (częściej niż mężczyźni z niej korzystają). Wzięcie pod uwagę odmiennych potrzeb obu płci to właśnie gender mainstreaming.
 
 
 

WAŻNE WSKAŹNIKI - więcej

 

1)

GLOBAL GENDER GAP INDEX

Global Gender Gap Index - coroczny raport Światowego Forum Ekonomicznego (World Economic Forum) dotyczy nierówności płci w 130 krajach. Indeks określa rozmiary różnic między kobietami a mężczyznami w czterech dziedzinach:
 

1) Ekonomia (wysokość pensji, poziom udziału i dostępu do stanowisk wymagających wysokich kwalifikacji)  
2) Osiągnięcia w edukacji (dostęp do podstawowej i wyższej edukacji)
3) Władza polityczna (reprezentacja w strukturach decyzyjnych)
4) Zdrowie (średnia długość życia)

13 spośród 14 użytych do stworzenia indeksu wskaźników pochodzi z publicznie dostępnych „twardych danych” zebranych przez takie międzynarodowe organizacje, jak Międzynarodowa Organizacja Pracy (ILO), Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) czy United Nations Development Programme.
Ranking jest procentowym odzwierciedleniem różnic między sytuacją kobiet i mężczyzn. Krajowi z najlepszym wynikiem - Norwegii udało się zlikwidować ponad 80% nierówności (wynik wynosi 0,824 przyjmując, że 0,00 to nierówność, a 1,00 to równość ). W kraju z najgorszym wynikiem, którym w tym roku był Jemen, udało się zlikwidować trochę ponad 45% (wynik 0,4664).
Generalnie, jak wskazuje raport z roku 2008, na świecie zwiększa się równość między kobietami a mężczyznami. W porównaniu z raportem z poprzedniego roku ponad 2/3 krajów zrobiło polepszyło swoje wyniki. Bardziej szczegółowe wyniki pokazują, że postęp dokonał się w dziedzinie edukacji, władzy politycznej i uczestnictwa w życiu ekonomicznym, jednak pogłębiły się różnice w dziedzinie zdrowia.
Global Gender Gap Index pokazuje, w jaki sposób kraje dzielą pomiędzy kobiety i mężczyzn środki i możliwości, którymi dysponują, a nie jest odzwierciedleniem ogólnego poziomu tych środków i możliwości. Dlatego na ostatnich pozycjach rankingu nie koniecznie muszą znaleźć się kraje, które mają niski poziom edukacji, znajdą się za to te, w których dystrybucja możliwości edukacyjnych pomiędzy mężczyznami i kobietami jest bardzo nierówna. Jednocześnie autorzy raportu zauważają istnienie związku pomiędzy nierównością płci a wynikami ekonomicznymi kraju. Państwa, które nie wykorzystują się w pełni swoich zasobów ludzkich, zmniejszają swoją konkurencyjność. To daje, oprócz moralnego, także czysto ekonomiczne uzasadnienie walki o zwiększanie praw i możliwości kobiet.

GLOBAL GENDER GAP INDEX 2008

1. Norwegia
2. Finlandia
3. Szwecja
4. Islandia
5. Nowa Zelandia
6. Filipiny
7. Dania
8. Irlandia
9. Holandia
 
Polska znalazła się na 49. miejscu (wynik 0,695) poprawiając swoją pozycję o 11 miejsc w stosunku do ostatniego roku, dzięki zwiększeniu ilości kobiet wśród legislatorów, wyższych urzędników, menedżerów i na stanowiskach ministerialnych.

 

ZOBACZ:

Global Gender Gap Index 2008

  

GLOBAL GENDER GAP 2010

 

Polska poprawiła swoją pozycję w corocznym indeksie mierzącym nierówności płci, Global Gender Gap. Najwięcej nierówności udało się przezwyciężyć w krajach nordyckich, które od lat pozostają w czołówce indeksu. The Global Gender Gap Report 2010, najnowszy raport World Economic Forum (Światowego Forum Ekonomicznego) opublikowany w październiku 2010, opraco
wany został przez przez prof. Ricardo Hausmanna z Harvard University, prof. Laurę D. Tyson z University of California w Berkley oraz Saadię Zahid z World Economic Forum. Pierwsze cztery miejsca indeksu nie zmieniły się w porównaniu z rokiem poprzednim. W czołówce znalazły się, po raz kolejny, kraje nordyckie: Islandia, Norwegia, Finlandia oraz Szwecja, Bez zmian jest także 5-ta pozycja Nowej Zelandii. Kolejne kraje pierwszej dziesiątki to Irlandia, Dania, Lesotho (w południowej Afryce), Filipiny i Szwajcaria. Najgorsze wyniki zanotowały Pakistan (miejsce 132), Czad (133) i Jemen (134).
 
Polska zajęła w tegorocznym raporcie 43 miejsce (na 134 krajów) z pozycją 0,704 (czyli pokonała 70,4% branych pod uwagę nierówności). Warto zauważyć, że nasz kraj w ostatnich latach poprawiał swoje wyniki w tym indeksie Global Gender Gap Index. W roku ubiegłym znalazł się na miejscu 50. (z wynikiem 0,700),  w 2008 r. na miejscu 49. (0,695), a 2 lata temu na 60 (0,676) (choć w 2006 r. miał miejsce 44. na 115 krajów).
Największa równość płci w Polsce jest w dostępie do edukacji, następnie w kwestiach zdrowotnych, ekonomicznych i najgorzej jest w dostępie polskich kobiet do władzy (czyli ich reprezentacji w strukturach decyzyjnych).
W indeksie na uwagę zasługuje pozycja dwóch krajów rozwiniętych: Stanów Zjednoczonych i Francji. Pierwszy znacznie poprawił swoją pozycję w porównaniu z rokiem poprzednim: zanotowano skok aż o 12 miejsc na miejsce 19. i po raz pierwszy USA znalazły się w pierwszej dwudziestce indeksu Global Gender Gap Index. Natomiast Francja spadła aż na 46. pozycję, co spowodowane jest znacznym zmniejszeniem liczby kobiet na stanowiskach ministerialnych.
W większości badanych krajów (86%) badane nierówności między płciami uległy w ostatnim roku zmniejszeniu, tylko w 14% krajach sytuacja uległa pogorszeniu. Autorzy raportu obserwują korelację pomiędzy równością płci, a wzrostem ekonomicznym kraju i ekonomiczną konkurencyjnością (opłaca się wykorzystywać potencjał wszystkich obywateli kraju, a więc także kobiet, a nie tylko połowy populacji, czyli tylko mężczyzn).

 

 

 
GLOBAL GENDER GAP INDEX 2010
 
  1. Islandia
  2. Norwegia
  3. Finlandia
  4. Szwecja
  5. Nowa Zelandia
  6. Irlandia
  7. Dania
  8. Lesotho
  9. Filipiny
  10. Szwajcaria

ZOBACZ:

 

 

The Global Gender Gap Report 2010, World Economic Forum, Genewa 2010

 

 

 

 

2)

GENDER EQUITY INDEX 2009

 

Ranking Gender Equity Index 2009 (GEI) opracowany przez międzynarodową sieć organizacji pozarządowych Social Watch pokazuje, że dystans między płciami w większości krajów nie zmniejsza się, a większość krajów, w których zanotowano poprawę to kraje, w których i tak sytuacja była relatywnie dobra. Widoczna jest polaryzacja: pogłębiają się różnice pomiędzy krajami, w których sytuacja pod względem równości jest zła, a krajami gdzie jest względnie dobrze.

W badaniu Gender Equity Index brane są pod uwagę trzy wymiary nierówności między płciami: edukacja, sytuacja ekonomiczna i udział we władzy. Indeks powstaje npdst. dostępnych danych 156 krajów (np. danych statystycznych zbieranych przez UNESCO), które mogą być porównywane. Przy opracowywaniu rankingu 2009 dane porównano z danymi z roku 2005. Ranking nie bada czy sytuacja kobiet i mężczyzn jest dobra czy zła tylko to, jakie są różnice w sytuacji między kobietami a mężczyznami, czyli np. kraj, w którym kobiety i mężczyźni mają nieograniczony dostęp do wyższej edukacji dostaje w badaniu wartość 100, ale taką samą wartość uzyska kraj, w których nikt – ani kobiety ani mężczyźni – nie ma dostępu do szkół wyższych.

W wymiarze wykształcenia GEI bierze pod uwagę stopień umiejętności czytania i pisania oraz poziom rekrutacji do szkół podstawowych, średnich i wyższych. W wymiarze ekonomii: poziom aktywności ekonomicznej oraz deklarowane dochody. W wymiarze udziału we władzy: procent kobiet na stanowiskach technicznych, procent kobiet w rządzie i wysokich stanowiskach biznesowych, procent kobiet w parlamencie oraz procent kobiet na stanowiskach ministerialnych.

Generalnie – choć występują różnice pomiędzy regionami – największej poprawie uległa sytuacja kobiet w dziedzinie edukacji. Najbardziej widoczne nierówności pomiędzy mężczyznami a kobietami występują w udziale kobiet we władzach i gremiach podejmujących ważne decyzje. Mimo, ze w ostatnim 15-leciu nastąpił obiecujący postęp jeśli chodzi o dostęp kobiet do władzy, w żadnym kraju na świecie kobiety nie mają równych z mężczyznami możliwości, by uczestniczyć w podejmowaniu ważnych społecznie i politycznie decyzji.

Wysoki poziom bogactwa kraju nie musi oznaczać lepszego wyniku w rankingu GEI. W czołówce indeksu znajdują się bogate Szwecja i Finlandia, jednak na trzecim miejscu znalazła się Rwanda.

W pierwszej dziesiątce znalazły się także Norwegia, Dania, Islandia, Niemcy, Nowa Zelandia, Holandia i Bahamy.
Są też kraje z wysokim PKB, gdzie nierówność między płciami jest bardzo widoczna (np. Japonia, Czechy). Najgorsza dziesiątka GEI to Egipt, Jemen, Wybrzeże Kości Słoniowej, Indie, Sudan, Arabia Saudyjska, Pakistan, Czad, Gwinea Równikowa i Benin.

 

ZOBACZ:

Social Watch

 

 

1)

RÓWNOŚĆ PŁCI W ORGANIZACJACH SPOŁECZEŃSTWA OBYWATELSKIEGO 

Z deklaracji Polaków wynika, że co czwarty mężczyzna i co piąta kobieta należy jakiegoś stowarzyszenia. Na podstawie informacji uzyskanych od samych organizacji można stwierdzić, że kobiet zrzeszonych w stowarzyszeniach jest jeszcze mniej – 26,6% wszystkich członków. Warto jednak zaznaczyć, że to, jaki procent członków stanowią kobiety, w dużej mierze zależy od obszaru działalności organizacji. Najmniej kobiet wśród członków jest w stowarzyszeniach, których głównym polem działał jest sport, turystyka, rekreacja i hobby (tylko 14%), a także w tych działających na rzecz ochrony zdrowia (16%). Z drugiej strony w stowarzyszeniach zajmujących się pomocą społeczną kobiety stanowią 67% członków, a 55% w stowarzyszeniach wskazujących jako główny obszar swoich działań prawo i jego ochrona, prawa człowieka, działalność polityczną.
Kobiety stanowią 33% członków zarządów, a więc co trzeci przedstawiciel władz organizacji jest kobietą. Wziąwszy pod uwagę dane o proporcji między płciami wśród członków stowarzyszeń, można uznać, że kobiety są wręcz w zarządach nadreprezentowane. Jednocześnie, jeśli wziąć pod uwagę procent kobiet wśród pracowników NGO, ich udział w zarządach jest wyraźnie zbyt mały - niemal 60% osób zatrudnionych w sektorze pozarządowy, to kobiety (w sektorze państwowym i prywatnym ich zatrudnienie wynosi 46%), co więcej w 30% organizacji zatrudniających płatny personel pracują wyłącznie kobiety (proporcje te nie zmieniają się od 2004 roku).

Źródło:

"Indeks Społeczeństwa Obywatelskiego 2007", pdf, Stowarzyszenie Klon/Jawor, Warszawa 2008.  

 

2)

DZIAŁANIA ORGANIZACJI SPOŁECZEŃSTWA OBYWATELSKIEGO PROMUJĄCE RÓWNOŚC PŁCI 

Na podstawie bazy danych Stowarzyszenia Klon/Jawor liczbę organizacji kobiecych można szacować na ok. 650-700 (z czego co najmniej połowa na pewno prowadzi aktywne działania). Nie są to tylko organizacje kobiece, lecz także te, które prowadzą działalność lub/i projekty na rzecz kobiet, zarówno fundacje i stowarzyszenia, jak i grupy nieformalne oraz ośrodki gender studies, instytucje badawcze, stowarzyszenia kobiet po mastektomii, noclegownie dla kobiet, kobiece kluby sportowe. W bazie Fundacji Ośka stricte feministycznych organizacji jest 33.

Fundacja Ośka prowadzi m.in. projekt „Fundusz dla Kobiet” wspierający nowotworzące się organizacje kobiece, a także działania zapobiegające przemocy i dyskryminacji wśród kobiet, poza tym Ośka ma m.in. największy w kraju zbiór literatury feministycznej, ponad 4,5 tys. egzemplarzy. W końcu 2006 roku Ośka rozpoczęła prowadzenie punktu bezpłatnych porad prawnych dla kobiet. Podejmowane przez organizacje działania promujące równouprawnienie przybierają różną formę - szkolenia, warsztaty, spotkania, publikacje, kampanie społeczne skierowane do szerokiej opinii publicznej, a także działania rzecznicze.

Od 2005 roku działa również Fundacja Feminoteka, której główne zadania to działanie na rzecz likwidacji dyskryminacji ze względu na płeć, wspieranie i upowszechnianie problematyki kobiecej, problematyki gender, feminizmu, przeciwdziałanie przemocy wobec kobiet, przeciwdziałanie dyskryminacji ze względu na płeć, wspieranie udziału kobiet w życiu publicznym i kulturalnym, likwidowanie barier związanych z dostępem do wiedzy na temat nowych technologii.

Programem, który spotkał się z dużym odzewem w mediach jest rozpoczęty w 2004 roku międzynarodowy program „Gender Index”, którego celem jest upowszechnianie nowoczesnych technik zarządzania uwzględniających równe prawa mężczyzn i kobiet. W odpowiedzi na zjawisko dyskryminacji kobiet na rynku pracy uruchomiono program szkoleniowy „Zarządzanie firmą równych szans”, wydano podręcznik dobrych praktyk, w październiku 2006 roku ogłoszono wyniki konkursu na „Firmę równych szans”. W program zaangażowana jest m.in. fundacja Feminoteka oraz Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Lewiatan. Artykuły na temat programu Gender Index ukazały się w największych dziennikach ogólnopolskich.

W ostatnich latach zaszła zmiana w sposobie mówienia o równości wśród samych organizacji pozarządowych. Równość, mówiąc najkrócej, sprowadzona została do konkretnych aspektów życia codziennego, przede wszystkim rodziny i pracy. Z tą pierwszą kwestią związana jest zmiana zasadnicza: o równości nie mówi się już wyłącznie w kontekście sytuacji kobiet. Do głosu doszły bowiem organizacje zajmujące się wyrównywaniem szans mężczyzn w rodzinie (np. projekt „Być tatą to działanie każdego dnia” Fundacji Komunikacji Społecznej) i właśnie promocja ojcostwa stanowi nowy, ważny wkład organizacji pozarządowych do debaty publicznej. Jest to bowiem kwestia z jednej strony w Polsce do tej pory nie dyskutowana, z drugiej zaś, wprowadzona do debaty właśnie przez organizacje pozarządowe. Równy status kobiet rozpatrywany jest przede wszystkim w kontekście ich pracy, zarówno zawodowej (projekty takie jak „Mama w pracy”), jak i domowej (kampania „Zrobione — zapłacone”). Choć Fundacja NEWW podnosi także kwestię równości w planowaniu finansów publicznych, wydaje się, że szersza debata na ten temat należy jeszcze do przyszłości.

 

 

 

RAPORTY - więcej

 

1)

RAPORT WEDO: UDZIAŁ KOBIET W POLITYCE

W 2008 r. w narodowych parlamentach na świecie było średnio 18,2% kobiet stwierdza raport organizacji WEDO (Women’s Environment and Development Organisation, www.wedo.org) „Women and Campaign – the High Price of Politics” („Kobiety i kampania – wysoka cena polityki”). Z jednej strony to powód do radości, gdyż jest to najwyższy poziom w historii. Z drugiej strony – w większości krajów świata daleko jeszcze do osiągnięcia pełnej równości. W 2000 r. gdy WEDO rozpoczęła swoją kampanię na rzecz równej reprezentacji kobiet we władzy poziom ten wynosił 12,7%. Jak stwierdza w swoim raporcie WEDO, główną przeszkodą dla kobiet na drodze do większego uczestnictwa w polityce jest brak wystarczających środków materialnych.
 

ZOBACZ:

"Women and Campaign - the High Price of Politics"  

 

 

2)

RAPORT UNII EUROPEJSKIEJ O RÓWNOŚCI POMIĘDZY KOBIETAMI A MĘŻCZYZNAMI 2009  

Równość płci jest jednym z priorytetów polityki społecznej Unii Europejskiej. Wysiłki w tym kierunku w ciągu ostatnich lat doprowadziły do poprawy sytuacji, szczególnie w kwestii zatrudnienia kobiet, choć ogólny postęp jest zbyt wolny i daleko jeszcze do osiągnięcia pełnej równość płci w krajach UE. W ciągu ostatnich lat więcej kobiet weszło na rynek pracy, często jednak wykonują prace gorzej płatne i pracują na niższych stanowiskach.

"Report on equality between women and men 2009" [Raport o równości pomiędzy kobietami a mężczyznami] został wydany przez Komisję Europejską w czasach ekonomicznego spowolnienia, spowodowanego światowym kryzysem finansowym. W odpowiedzi na kryzys ekonomiczny, Unia Europejska chce tym bardziej inwestować w kapitał ludzki i społeczną infrastrukturę. Równość płci nie jest celem samym w sobie, ale warunkiem osiągnięcia większego wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i społecznej spójności.

Zatrudnienie kobiet w krajach UE wzrosło z 51,1% w 1997 r. do 58,3% w 2007 (i zbliża się do celu zapisanego w Strategii Lizbońskiej do 2010 r. - 60%). Występują jednak ogromne różnice między poszczególnymi państwami członkowskimi (od 36,9% do 73,2%). Poza tym, poziom zatrudnienia kobiet jest niższy o ponad 12% wśród kobiet, które muszą opiekować się dziećmi. Różnica między poziomem zatrudnienia kobiet i mężczyzn była w 2007 r. na poziomie 14% (spadek o 3% w stosunku do 2000 r.) jednak jest prawie dwa razy wyższa, gdy weźmie się pod uwagę kobiety opiekujące się dziećmi do 12 roku życia. Te dane pokazują jak nierówno są dzielone obowiązki opieki pomiędzy kobietami a mężczyznami, a także, że państwa nie zapewniają rozwiązań, które pozwalałyby kobietom godzić pracę i życie zawodowe.

Nierówne dzielenie obowiązków domowych jest powodem, dla którego tak wiele kobiet pracuje na pół etatu (cztery razy więcej niż mężczyzn). Warto pamiętać, że najwyższy przyrost naturalny w UE mają te państwa, w których jednocześnie jest najwyższy poziom zatrudnienia kobiet i najlepiej funkcjonuje sieć instytucji ułatwiających utrzymania równowagi praca-dom.

Choć jest coraz więcej kobiet na wyższych uczelniach (58,9% dyplomów), to jednak jest ich niewiele na kierunkach inżynierskich (18% absolwentek ) i komputerowych (20%); dominują w biznesie, administracji i prawie (60%). Widoczne jest zjawisko zawodowej i branżowej segregacji i ta tendencja utrzymuje się od kilku lat. Kobiety pracują najczęściej w sfeminizowanych sektorach i zawodach, które są jednocześnie gorzej opłacane. To powoduje różnice w poziomie płac pomiędzy mężczyznami a kobietami. Specyfika pracy kobiet (przerwy na opiekę nad dziećmi, pół etatu, kontrakty czasowe) powoduje, że są one bardziej narażone na zwolnienie w czasach kryzysu. 

Mało jest kobiet na najwyższych stanowiskach w polityce i biznesie w krajach UE (kobiety stanowią zaledwie 3% dyrektorów rad nadzorczych i 10% członków rad nadzorczych). Powoli zwiększa się liczba kobiet w parlamentach w krajach europejskich (z 16% w 1997 r.  do 24% w 2008 r.), choć występują tu spore różnice pomiędzy krajami.

Raport Komisji Europejskiej omawia też inicjatywy legislacyjne Unii Europejskiej na rzecz równości (m.in. przeciwdziałające pokutującym stereotypom, dotyczące godzenia życia zawodowego i rodzinnego czy promowania kobiet na wysokich stanowiskach w biznesie i polityce) oraz wyzwania, jakie stoją przed Wspólnotą.

 

ZOBACZ:

"Report on equality between women and men 2009", European Commission, luty 2009 

 
 
 
2a)
SPRAWOZDANIE KOMISJI EUROPEJSKIEJ "RÓWNOŚĆ KOBIET I MĘŻCZYZN - ROK 2010"
 
Mimo wielu pozytywnych zmian w tej dziedzinie, nadal utrzymują się nierówności płci, głównie na niekorzyść kobiet – przypomina publikacja "Równość kobiet i mężczyzn - rok 2010" Komisji Europejskiej z grudnia 2009 r. „Różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn utrzymują się w odniesieniu do stopy zatrudnienia, płac, godzin pracy, odpowiedzialnych stanowisk, podziału obowiązków związanych z opieką nad dziećmi i obowiązków domowych oraz zagrożenia ubóstwem.”
Publikacja wspomina m.in., że:
– kobiety stanowią ponad 2/3 spośród 63 milionów osób nieaktywnych zawodowo w wieku od 25 do 64 lat w krajach UE
– na skutek obecnego kryzysu gospodarczego wielu obywateli UE – zarówno kobiet, jak i mężczyzn – straciło pracę, jednak ryzyko, że nie znajdą nowego zatrudnienia jest wyższe wśród kobiet
– utrzymuje się niekorzystna różnica w wynagrodzeniach między kobietami a mężczyznami: średnio 17,6 % w 2007 r.
– wśród kobiet jest wyższy wskaźnik zagrożenia ubóstwem niż wśród mężczyzn (17% do 15%, a wśród osób starszych nawet więcej: 22% do 17%)
– w niepełnym wymiarze czasu pracy pracowało w 2008 r. 31,1 % kobiet w porównaniu z 7,9% mężczyzn (kobiety są obarczone opieką nad dziećmi i innymi osobami wymagającymi opieki)
– mimo większej liczby absolwentów szkół wyższych wśród kobiet, nadal przeważają one w tradycyjnie „kobiecych” i często gorzej wynagradzanych sektorach (usługi zdrowotne i usługi w zakresie opieki, edukacja itp.), zajmując mniej odpowiedzialnych stanowisk we wszystkich sferach społecznych.
Jednocześnie sprawozdanie wspomina też pozytywne tendencje. Wzrosło uczestnictwo kobiet w rynku pracy – w ciągu ostatniej dekady stopa zatrudnienia kobiet wzrosła o 7,1%, osiągając w 2008 r. poziom 59,1%, który jest bliski docelowemu poziomowi określonemu w strategii lizbońskiej – 60% w 2010 (poziom ten różni się jednak w poszczególnych państwach członkowskich i wynosi od poniżej 40% do powyżej 70%). Wzrósł też udział kobiet w Parlamencie Europejskim: po wyborach w 2009 r. z 31 % do 35%.
Według Komisji Europejskiej politykę na rzecz równości płci należy postrzegać jako długoterminową inwestycję, a nie jako krótkoterminowy koszt. Równość płci ma bowiem znaczenie dla trwałego wzrostu gospodarczego, zatrudnienia, konkurencyjności i spójności społecznej.
Wnioski, rekomendacje i cele polityczne Unii Europejskiej w zakresie równości płci w raporcie.
 
ZOBACZ:
„Równość kobiet i mężczyzn – rok 2010”, grudzień 2009
Sprawozdanie Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów
 
 
 

3)

RAPORT ORGANIZACJI OXFAM

Raport organizacji Oxfam GB “Learning for Action on Women’s leadership and Participation” dotyczy uczestnictwa kobiet w gremiach decyzyjnych na szczeblach lokalnych i narodowych. Opisane przypadki z kilku krajów (m.in. Chile, Palestyna i Izrael, Haiti, Kambodża, Wielka Brytania) dowodzą, że zaangażowanie kobiet w proces decyzyjny sprawia, że ich potrzeby są w większym stopniu zaspakajane.

 

ZOBACZ:

“Learning for Action on Women’s leadership and Participation”, Oxfam GB, 2008

 

 

4)

2009 WORLD SURVEY ON THE ROLE OF WOMEN IN DEVELOPMENT: ONZ ZALECA ZWIĘKSZENIE ROLI KOBIET W ŚWIATOWEJ GOSPODARCE  

World Survey on the Role of Women in Development – badanie dotyczące roli kobiet w rozwoju – jest najważniejszą publikacją Division for the Advancement of Women przy Organizacji Narodów Zjednoczonych. Raport publikowany jest co 5 lat i za każdym razem koncentruje się na innym aspekcie sytuacji kobiet na świecie. W 1999 r. koncentrował się na globalizacji, płci i pracy, w 2004 r. dotyczył kobiet i migracji, tegoroczne wydanie poświęcone jest kwestiom ekonomicznym: kontroli kobiet nad środkami finansowymi i ich dostępem do środków finansowych, także mikrofinansowania.

Raport podejmuje kwestie:
– niewielkiego udziału kobiet w podejmowaniu decyzji ekonomicznych (np. w Europie średnio 21,3 % miejsc w parlamentach jest zajmowanych przez kobiety, od 47% w Szwecji do 9% w Turcji; w Amerykach 21,7%; w Azji 18% i tylko 9,7% w krajach arabskich; w krajach OECD tylko 7% dyrektorów największych firm to kobiety),
– ograniczonego dostępu kobiet-przedsiębiorców do usług finansowych (w wielu krajach kobiety doświadczają dyskryminacji, np. w posiadania ziemi),
– utrzymujących się różnic w płacach między kobietami a mężczyznami oraz segregacji zawodowej (kobiety dominują w zatrudnieniu w sektorze rolnictwa na świecie i jednocześnie stanowią mniejszość w zatrudnieniu w sektorze wysokich technologii);
– pracy nieodpłatnej, którą muszą wykonywać kobiety i ograniczonego dostępu kobiet do pełnego zatrudnienia i dobrze płatnej pracy (wciąż utrzymujący się nierówny podział w pracach domowych, przede wszystkim w opiece determinuje zachowania kobiet na rynku pracy – ponad połowa bezrobotnych kobiet w Ameryce Łacińskiej w wieku 20-24 lat podaje w badaniach nieodpłatną pracę w domu jako powód, dlaczego nie szukają zatrudnienia),
– dyskryminacji kobiet w systemie edukacyjnym (co powoduje, że odsetek dziewcząt na studniach inżynierskich wynosi jedynie 16%).
Istniejące od dawna nierówności w dostępie do środków finansowych sprawiły, że kobiety są na niekorzystnej pozycji w stosunku do mężczyzn pod względem ekonomicznym. Mimo, że zwiększa się udział kobiet w rynku pracy, jednak wciąż więcej kobiet jest zatrudnionych nieoficjalnie, a są to prace źle płatne, niepewne, nie chronione przez system socjalny. Według Światowej Konfederacji Związków Zawodowych w skali globu kobiety zarabiają 16,5% mniej niż mężczyźni.
Raport ONZ opisuje konsekwencje nierównej dystrybucji środków ekonomicznych między kobietami a mężczyznami. Raport postuluje zwiększenie liczby kobiet w gremiach decyzyjnych dotyczących dystrybucji dóbr zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, oraz zwiększenie dostępu kobiet do wszelkich usług finansowych (kredytów, mikropożyczek, ubezpieczeń społecznych).
Postulowaną zmianę miejsca kobiet w światowym porządku ekonomicznym wymusza także obecny światowy kryzys finansowy. Dokument ONZ stwierdza, że zwiększenie dostępu kobiet do środków ekonomicznych przyczyni się do osiągnięcia celów rozwojowych, takich jak ograniczenie ubóstwa czy poprawa losu dzieci oraz ogólny wzrost ekonomiczny.
Raport zauważa, że niepłatna praca kobiet odpowiada za dużą cześć wzrostu gospodarczego dlatego nowe strategie rozwoju ekonomicznego powinny oceniać gospodarkę, taką jak jest realnie i brać pod uwagę wszystkie działania składające się na nią, a jest to zarówno produkcja, jak i reprodukcja, praca płatna i niepłatna, zatrudnienie oficjalne, jak i nieoficjalne. Trzeba brać pod uwagę istniejące zależności miedzy rozwojem ekonomicznym a społecznym.

Jak stwierdza raport, przemyślenie na nowo strategii wzrostu ekonomicznego, stymulowanie strategii równościowych, zwiększenie władzy kobiet i ich większe ekonomiczne upodmiotowienie (economic empowerment), opracowywanie budżetów biorących pod uwagę płeć – to działania, które dziś, w obliczu kryzysu ekonomicznego stają się koniecznością.

 

ZOBACZ:

2009 WORLD SURVEY ON THE ROLE OF WOMEN IN DEVELOPMENT  


 

5)

RAPORT INSTYTUTU SPRAW PUBLICZNYCH O PARYTETACH I SYSTEMACH KWOTOWYCH  

W opracowaniu Instytutu Spraw Publicznych dotyczącym parytetów płci w polityce, Małgorzata Fuszara przekonuje, że niedoreprezentowanie kobiet w polskich gremiach decyzyjnych (w Sejmie kobiety stanowią 20%, w Senacie jedynie 8%) jest efektem decyzji politycznych elit, a nie wyborców. Dowodzi tego analiza proporcji kandydatów i kandydatek na listach wyborczych (kobiety doświadczają nierówności w dostępie do bycia wybranym) oraz czas antenowy przydzielany im w programach wyborczych przygotowywanych przez partie (mężczyźni o wiele częściej pokazywani). Brak wystarczającej reprezentacji kobiet w we władzy sprawia, że ich priorytety, poglądy i perspektywa nie są brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji politycznych. Reprezentacja kobiet może mieć realny wpływ na decyzje polityczne dopiero po przekroczeniu pewnej „masy krytycznej” kobiet w gremiach decyzyjnych (w literaturze fachowej pisze się często że konieczne jest minimum 30%). Systemy kwotowe (określona liczba kandydatów kobiet na listach wyborczych) nie oznacza zarezerwowania kobietom odpowiedniej liczby miejsc we władzy. Jest to jedynie środek do wyrównania szans, tak by wyborca miał możliwość zagłosowania na kobietę lub na mężczyznę.
Warunkiem skuteczności systemu kwotowego jest wprowadzenie sankcji za nieprzestrzeganie jego zasad.
 
ZOBACZ: 
Kobiety, mężczyźni i parytet, Małgorzata Fuszara, Opinie i analizy ISP, nr 98, wrzesień 2009